Anxiety

Sinds ongeveer een half jaar heb ik veel last van angst en paniekaanvallen. Niemand in mijn omgeving weet hiervan, alleen mijn vriend. Ik wist eerst niet goed wat er met me gebeurde toen ik al deze gevoelens kreeg, maar na een beetje opzoek werk kwam ik er al snel achter dat ik last heb van anxiety. Ik weet dat dit artikel een beetje anders is dan de dingen die ik normaal post, maar ik moet  dit allemaal even kunnen neerschrijven en om één of andere reden heb ik het gevoel dat ik dit met meer mensen moet delen.

Toen ik in juni 2013 afstudeerde van het middelbaar dacht ik dat ik mijn leven eindelijk écht kon beginnen. Verder studeren was niets voor mij want ik ging helemaal niet zo graag naar school. Ik wou onmiddellijk gaan werken, liefst als nagelstyliste of schoonheidsspecialiste en zo snel mogelijk. Ik wou geld verdienen, sparen en na een jaar alleen gaan wonen en echt aan mijn toekomst beginnen bouwen. In september begon ik vol goede moed werk te zoeken, maar veel vacatures in de schoonheidsbranche waren er niet. Ik stuurde e-mails met mijn cv en voor elke 10 die ik er stuurde kreeg ik er 1 terug. Niet zo goed dus. Ik besloot om breder te zoeken en soliciteerde nu ook voor verkoopster. Veel andere dingen kon ik niet doen, ik had een specifieke opleiding gevolgd waarmee ik eigenlijk alleen iets kon doen met schoonheidsverzorging.

Acht maanden heb ik naar werk gezocht en in die acht maanden heb ik maar 3 echte sollicitatiegesprekken gehad, een beetje zielig dus. De eerste twee sollicitatiegesprekken gingen goed. Natuurlijk was ik nerveus, ik ben altijd al redelijk verlegen geweest en ben liefst alleen maar bij mensen die ik echt goed ken, maar het ging goed. Ik kon goede antwoorden geven op alle vragen, ik kon tijdens het gesprek mijn nerveusheid onder controle houden en 1 keer mocht ik zelfs op een tweede gesprek komen!

Na een paar maanden begon de moed mij al in de schoenen te zakken, ik had een toekomstplan en alles ging mis. Als ik er nu op terugkijk denk ik dat het daar allemaal is begonnen. Ik had dagen dat ik niet uit mijn bed wou komen en mij helemaal niet oke voelde. Toen had ik er nog niet zoveel aandacht voor, ik dacht dat het gewoon even niet goed ging omdat ik geen werk vond en dat het snel wel weer zou overgaan.
Tot de dag van mijn derde sollicitatiegesprek. Ik was zo ongelofelijk blij dat ik op gesprek mocht gaan en was al van een week op voorhand verschrikkelijk nerveus. Ik zocht dingen op over het bedrijf en bereidde de meest gestelde vragen voor.
De dag van mijn gesprek begon ik mij plots echt niet goed te voelen. Ik was zo verschrikkelijk nerveus, ik dacht dat ik elk moment kon flauwvallen. Op de bus had ik het veel te warm en kreeg ik een droge mond. Natuurlijk was ik ook veel te vroeg aangekomen en er waren nog geen winkels open in de stad dus moest ik maar doelloos gaan rondlopen. Geen goed plan want bij elke stap kreeg ik alleen maar een benauwder gevoel.
Het sollicitatiegesprek duurde 45 minuten en oh god, ik ben nog nooit zo hard in paniek geweest. Mijn mond en keel waren helemaal droog en ik kon amper praten. De vrouw die het sollicitatiegesprek afnam heeft me zelfs 3 keer gevraagt of ik iets wou drinken en ik bleef maar nee zeggen! Ik kon niet meer deftig nadenken. Na het gesprek ging het gevoel maar niet over. Ik liep een random winkel binnen, pakte iets om te gaan passen zodat ik even alleen rustig kon worden. In het pashokje zag ik dat mijn nek, wangen en handen vol rode plekken stonden. Mijn eerste paniekaanval.
Als mijn vrienden en familie vroegen hoe het gesprek was geweest zei ik gewoon dat het goed was gegaan en dat ik er een goed gevoel over had. Ik durfde gewoon niemand te vertellen over wat er was gebeurd.

Na die dag heb ik mij een aantal weken echt rot gevoeld. Ik huilde meerdere keren per dag en ik wist niet eens waarom. Ik wou niets doen, want elke afspraak gaf mij een verschrikkelijk nerveus en angstig gevoel.

Op een random dag (er was niets gebeurd, het was gewoon een heel normale dag) ging ik naar mijn vriend en alles was oke. Tot in de avond we lagen in bed en plots begon ik de huilen. Ik wist niet waarom of wat er gebeurde. Ik voelde mij weer heel erg in paniek en nerveus terwijl er helemaal niets aan de hand was! Die nacht heb ik denk ik 2 uur aan een stuk gehuild. Mijn vriend was ondertussen zelfs in slaap gevallen. Mijn tweede paniekaanval (die ik nog altijd echt helemaal niet begrijp).

Na die nacht ben ik begonnen met mijn symptomen op te zoeken. Ik kwam al snel uit op angst en paniekaanvallen. Anxiety in het engels. Ik had er al wel vaker over gehoord, ik volg een aantal youtubers die hier ook last van hebben en als ik dan sommige filmpjes van hun terugkeek waarin ze het hadden over anxiety was het helemaal duidelijk voor mij. Ik had het ook.
Ik ben altijd wel verlegen geweest. Liefst praat ik met niet te veel mensen, buiten als ik ze echt heel goed ken, of als ik er direct een klik mee heb. Ik heb er nooit echt een probleem mee gehad maar ik denk dat dit wel een grote factor is waarom ik nu anxiety heb.

In april had ik genoeg van het werk zoeken. Ik had heel veel bang om terug op sollicitatiegesprek te moeten omdat ik er vrij zeker van was dat ik dan terug een paniekaanval zou krijgen. Voor mensen die dit niet hebben is het misschien heel moeilijk te begrijpen, maar het gevoel is echt verschrikkelijk, ik kan het niet heel goed uitleggen. Ik wou gewoon alles vermijden wat ervoor zou zorgen dat ik weer een aanval zou krijgen.
En dat is het moment waarop ik ineens dacht aan verder studeren. Het zou mij een paar jaar tijd geven om mezelf beter te leren kennen en om te leren hoe ik moet omgaan met anxiety. Hoe meer ik eraan dacht hoe meer zin ik ook echt kreeg om te studeren.
Tegen familie en vrienden zei ik dat ik wou verder studeren omdat ik geen werk vond en ik er gewoon zin in had. Op dit moment is dat wat mij gelukkig maakt dus ga ik het gewoon doen. Nog steeds vertelde ik niemand wat er echt aan de hand was.

Nog maar een paar weken geleden heb ik het echt tegen mijn vriend verteld. Nu ja echt verteld… Ik zei dat ik dacht dat ik last had van anxiety en hij zei dat hij dat al wel langer dacht. We hebben er een paar minuten over gepraat maar ik heb niet echt verteld hoe ik mij voel. Allemaal mijn eigen fout, ik kan gewoon niet goed over mijn gevoelens praten en ik wil dat ook gewoon niet doen. Na dit artikel moet ik misschien is echt met hem hierover praten.

Ik durf het niet goed tegen andere mensen vertellen, waarom? Geen idee… Het voelt wel goed om dit allemaal neer te schrijven, dit had ik echt even nodig. Ik zit nog te twijfelen of ik dit artikel wel echt online ga zetten. Het is zo persoonlijk en om zo’n dingen tegen andere mensen te zeggen maakt me dan ook weer heel nerveus en angstig. Als je dit nu zit te lezen heb ik een heel erg grote stap gezet (voor mij toch) en ben ik ook wel een beetje trots op mezelf omdat ik het eindelijk met iemand heb kunnen delen.

Ik heb sinds mijn tweede paniekaanval geen aanvallen meer gehad. Ik denk dat dit vooral komt omdat ik de keuze heb gemaakt om te gaan verder studeren. Ik ga voedings- en dieetkunde doen aan de Katholieke Hogeschool van Leuven en ik ben heel erg blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Langs de andere kant komen daar ook andere, minder leuke gevoelens bij. Nieuwe mensen leren kennen, een heel nieuw hoofdstuk in mijn leven, veel dingen moeten doen en afspraken waar ik mij aan moet houden. Allemaal dingen die mijn anxiety heel erg maken. Ik moet er mee leren leven en ik weet dat er altijd dingen zullen zijn die mijn angstig maken en waardoor ik misschien een paniekaanval krijg. Misschien gaat het ook ooit weer weg, ik heb geen idee.

Ik heb wel nog vaak een angstig en neurveus gevoel gehad, bij heel veel verschillende dingen. Ik weet nog niet zo goed hoe ik hiermee moet omgaan. Soms word ik nerveus gewoon omdat ik een sms krijg, ja echt heel stom, ik weet ook niet waarom, mijn ademhaling gaat moeilijk en ik krijg het warm en koud door elkaar en ik word gewoon heel erg nerveus. Soms gebeurd het omdat ik een afspraak heb met iemand of omdat ik iets echt moet doen. Het zijn heel uiteenlopende dingen en ik snap bij sommige niet zo goed waarom het gebeurd.

Mijn blog is voor mij echt een uitlaatklep en iets dat ik kan doen om mij te kalmeren. Ik heb er heel veel plezier mee en ik wil iedereen bedanken die mij volgt! Ook wil ik even zeggen dat ik dit artikel niet maak om aandacht te trekken ofzo, ik had gewoon het gevoel dat ik alles even kwijt moest en moest neerschrijven en ik voel me nu ook heel goed omdat ik dit gedaan heb. Ik wil dit gewoon delen met andere mensen omdat ik mij er beter door voel en omdat iets in mij zegt dat ik het moet doen.

XOXO Jerka

Advertenties

  1. Pingback: Terugblik op 2014 | Jerka's Beauty
  2. Katja

    Heel moedig dat je dit deelt met anderen. Besef dat je absoluut niet de enige bent met dit probleem maar dat de meeste personen dit gewoon angstvallig voor zich houden. Bang voor de reactie van anderen hierop. Besef ook dat je hier mee kan leren omgaan als je de juiste begeleiding krijgt en zelfs na verloop van tijd helemaal van kan afgeraken. Het probleem erkennen is altijd de eerste stap en dan kan je geleidelijk naar een oplossing gaan.

  3. cecile

    Was wel even schrikken toen ik dit las. Had daar geen idee van. Je zou toch moeten proberen om daar met iemand over te praten om te weten hoe je daar moet mee omgaan zodat je normaal kan functioneren in die situaties. Ik weet dat je dat kan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s